Publicidad:
Terra
La Coctelera

LA FOCA BLANCA

Blanca permanece quieta y expectante a la espera que su madre vuelva para darle algo de comer. Tiene pocos semanas de vida, pero todavía no se ha adaptado a un mundo desconocido que la sorprende y la ilumina cada vez que mira a su alrededor. Allí sobre el pequeño bloque de hielo donde la dejó su madre un instante observa otros como ella, pero más grandes- piensa-. Tiene miedo. Permanece quieta pero sus grandes ojos miran la comunidad de focas a la que pertenece. Los escucha emitir sonidos que todavía no es capaz de entender, pero que le resultan familiares. Su madre también los hace cuando está entre ellos. Andan despacio, con torpeza y le parece que dan pequeños saltos para poder avanzar. Se sumergen en el agua y salen de ella con cantidades de moluscos que devoran sin ninguna dificultad. Cuando podré hacer yo eso?, se interrumpe de nuevo. Ve focas más pequeñas como ella que están protegidas por sus madres, que lamen su cuerpo menudo y frágil. Con amor. Con cariño. Con dulzura. Su madre también lo hace. Le gusta ese roce sobre su piel y... cierra los ojos al pensarlo.

Ha llegado su madre y le trae comida. Da pequeños saltos de alegría al verla. Pronto podrá pescar por su cuenta y ser independiente. Marta, su madre, la mira con amor mientras lleva cada trozo de pescado a la boca. Pero algo ha pasado. Escucha ruidos. Las demás focas están impacientes y sienten que algo malo va a suceder. Su tranquilidad se ve amenazada. Marta se impacienta y le dice a Blanca que se apure con la comida, que deben alejarse de allí. Es peligroso estar tan a la vista y deben buscar un refugio.

Blanca ha dejado la comida y se apresura detrás de su madre, pero no consigue alcanzarla. Su caminar todavía es muy lento y torpe. Con ansia intenta seguirla, pero se han unido otras focas y la ha perdido. Mira a un lado y a otro. Comienza a emitir un pequeño gruñido, pero frágil, muy frágil y bajo... que las focas adultas ocultan. Se ha quedado sola de repente y no sabe donde ir. No sabe que hacer. Llora. Sus ojos derraman lágrimas de ausencia, de miedo, de temor. Quiere ir con su madre pero no la alcanza a ver, a sentir, a oler.

La sombra de un hombre con un hombre con algo en la mano. Nunca había visto una persona por aquellos lugares, pero su madre le dijera que si llegaba a suceder... corriera y corriera sin descanso. No eran buenos.

Blanca corrió como le dijera su madre, pero el hombre era más rápido.

Porque tenía que ser tan torpe y lenta?- pensaba-. Pero antes de que le diese tiempo... recibió un golpe en la espalda. Se había girado en ese momento y no le había alcanzado la cabeza. Siguió corriendo pero esta vez el golpe fatal la alcanzó. Miraba todo negro. Sentía dolor y notaba que una mancha roja le salía de su cabeza. Estaba mareada. Permanecía inmóvil en el suelo frío, blanco de las frías aguas de Groenlandia. Le pareció que el hombre llamaba por alguien pero no sabía si era su mente la que le estaba jugando una mala pasada o si era una realidad. Había otros como él. Lo sabía . Emitían sonidos como él.

El hombre la cogió por la cola y la alejó poco a poco del glaciar. Una mancha roja marcaba su camino hacia no sabía donde.

Marta había mirado atrás y no encontraba a su cría. Sentía su angustia, su olor, sus gritos de desesperación y temor, pero no lograba localizarla.

Una sensación le hizo dirigirse a la orilla del glaciar. Allí vio un rastro de sangre. Lo olió y supo que era de su hija. Levantó la cabeza y miró a un hombre que la llevaba cogida de la cola. Parecía que estaba inconsciente. La intentaba llamar y no respondía. Se apresuró. No sabía de donde sacaba fuerzas... pero corrió tras ella. Sabía que a ella no le harían daño, era adulta y solo querían crías. Así lo había visto otras veces. Veía como se las llevaban y le quitaban la piel allí mismo, a la vista de ellos. Le quitaban su grasa, su carne bajo la mirada horrorizada de sus madres. Oía su llanto y el grito de dolor cuando lo hacían. El golpe que le daban en la cabeza muchas veces no las mataba del todo y muchas emitían un grito de dolor.

El hombre estaba solo y no había notado su presencia. Todavía estaba cerca de la orilla. Avanzaba rápido. Su cuerpo de cien kilos, su rabia, su desesperación y su venganza crecieron en ese momento. Sabía que poco podía hacer por Blanca en ese momento – posiblemente estuviese muerta ya- pero corrió y corrió. Todo su cuerpo se abalanzó sobre el hombre y lo empujó al agua.

Blanca permanecía en la orilla. No sabía que había pasado. Se había librado de las manos del humano, pero no veía nada todo se había vuelto demasiado oscuro de repente. Notaba que sus latidos eran cada vez menores. Ahora sentía a su madre a su lado. Notaba su lengua en su cuerpo, en sus heridas... pero había llegado demasiado tarde. Su vida feliz se había terminado y ni siquiera había empezado.

EROTISMO EN LAS ARENAS: LA LEYENDA DE LA MORA

Los demás se habían recogido ya en sus tiendas de campaña. Llevábamos y dia en el lago y después de una jornada de senderismo estábamos un poco cansados. Me quedé frente a la hoguera, relajado, escuchando un poco de música- siempre me relajaba antes de irme a dormir- con una copa de vino por compañía.

La luna llena y resplandeciente se reflejaba en el agua como un espejo, las estrellas daban esplendor a una noche tan tranquila. Esa postal daba brillantez a una noche que solo en este lugar, libre de contaminación y humos, podía contemplar.

Una mujer entró en el agua. Estaba un poco alejada de nosotros, pero una sensación fresca y suave me invadió de repente. Vinieron a mí olores frescos de flores silvestres, rosas, mimosas y jazmín. Su silueta, bajo la luna, me pareció muy seductora. Su vestido blanco, casi transparente, cayó suavemente al suelo, dejando al descubierto una figura de líneas curvadas. Tenía una gran melena rubia y lisa y unos ojos, que aún con la luz de la luna, me parecieron azules como el mar, como el agua de ese lago.

Estaba notando algo. Mi sexo se erguía al contemplar la escena y un deseo empezó a recorrer todo mi cuerpo. Quería desnudarme e ir tras ella.

Al sentirse observada, salió rápido del agua. Se vistió y echó a andar hacia el bosque.

La seguí. Su figura marcada bajo el vestido humedecido, caminaba bajo un resplandor de luz. Al girarse para comprobar si la seguían, encuentro sus ojos de color azul con los míos. Hechizado no puedo dejar de mirarla. Me sonríe y se aleja. Se gira de nuevo y sonríe y me indica que me acerque, que la siga. Embrujado por ese olor a jazmín la sigo con cautela, con distancia, disfrutando de esos aromas que deja a su paso.

La mujer llega a una pequeña cabaña en el centro del bosque. Es una cabaña de madera, con muchas rosas en el jardín y un pequeño camino iluminado por unas luces que llegan hasta la puerta. Entro. La puerta está abierta. En el interior la chimenea está encendida, y un olor a especias y canela inunda toda la casa. Una botella de vino y dos copas en una mesa y ella, observando el fuego, se gira y me sonríe de nuevo. Quieto bajo el umbral de la puerta y observándola. Me acerco. Ella me ofrece una copa de vino. Nuestras miradas se cruzan de nuevo. Me acerca su mano. Empieza a acariciarme todo el cuerpo. Despacio, con suacidad noto sus manos suaves, que tocan mi pelo, mi torso... hasta fundirnos en un profundo beso y allí, sobre la alfombra nuestros cuerpos poco a poco se abandonan.

Me desperté solo y ya no había cabaña, ni esencias, ni chimenea, pero si el olor de su piel en mi cuerpo. Me encontraba en medio del bosque sólo y no sabía volver al campamento, solo recuerdo esa mezcla de olor a jazmín, azahar y flores silvestres en mi cuerpo.

Cuando conseguí encontrar a mis compañeros, no pude explicarles que pasó ni como había llegado a ese lugar. La leyenda de la mora del bosque era una historia que contábamos en las noches de juerga cerca del fuego, pero...existiría de verdad? Ahora yo tenía la prueba.

DIA DAS LETRAS GALEGAS: UXÍO NOVONEYRA

ESTE BLOG HOXE FALA GALEGO, SENTE A AUGA PERCORRER POLA SERRA DO COUREL, TERRA DE UXÍO NOVONEYRA, RECORRE OS SENDEIROS DOS SEUS MONTES, ADMIRA OS SEUS CARBALLOS E SOUTOS DE CASTAÑOS E ESCOITA O SON DO CUCO E ABRE Á PORTA Á PRIMAVERA.

<!-- @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } -->

Un paxariño póusase na miña ventá, mira de reollo a dentro. Intento acercarme, mais... presentindo algo levanta de novo o voo.

Hoxe levanteime cedo, tiña que ir cara á de Pedro e da-lo meu paseo da mañá. O arrecendo do café chegaba ata o piso de arriba, embriagado, camiño dereito cara á cociña – ese café de Sara é ben bó!, pensei-

  • Que ben cheira este café Sara, fa-lo de maravilla!

  • Moitas gracias, Don Uxío! O certo é que é un café deses que chamo de calcetín, xa sabe... pouco hai que facer!

  • Pero daslle un cariño único, que fai que me saiba diferente.

  • Hoxe ergueuse moi cedo, non durmiu ben de noite? Pensa ir camiñar?

  • O son dun pequeño paxaro espertoume esta mañá e non fun quen de seguir durmindo, ademais hoxe quedei con Pedro para comer e falar das nosas cousas, asi que non me esperes para comer.

  • Moi ben señor, recollerei un pouco e se lle parece ben marcho facer un recado á casa, volverei pola tarde por se precisa algo.

  • Non te preocupes hoxe conto chegar tarde, xa sabes que as comidas co Pedro dan para moito e veño bastante canso.

  • Dacordo, mais se non lle parece mal vou deixarlle unha pota de caldo por si lle entra a fame cando volva. Unha taciña de caldo sempre ven ben, sobre todo para esas comidas que se gastan vostedes dous. Xa marcha?

  • Non vou escribir unhas cartas antes e logo xa marcho.

  • Saúde a Pedro, señor Novoneyra, hai moito tempo que non o vexo, sempre nese recuncho el só, non sei como aguanta!

Ó sair un aire fresco e doce invadiume e sentín como se me atravesase, notábase que estaba a muda-lo tempo. Este frío de inverno ía acabar con nos, e incomunicados a maioría das veces estaba a dar ós primeiros síntomas da primavera tan ven chegada e tan desexada!

O paxaro da miña ventá descubrino nunha ponla do meu carballo favorito, aquel que lle dedico horas e horas á lectura baixo a súa sombra. Él, mirando para tódolos lados, parecía como se me estivese perseguindo e ó mirar para él facíase o despistado, como se non fora cousa del.

  • Ven conmigo, anda! Xa estás descuberto.

Comezo a camiñar polo sendeiro que me leva a casa de Pedro, atraveso carballos, soutos floridos que en outono están cheos de castañas, regatos... O meu compañeiro de viaxe me vai seguindo de ponla en ponla, vai avanzando como mostrándome o camiño, co seu alegre cantar- canta cuco canta!-.

Pedro vivía preto dos soutos, agora cheos dunha alfombra de follas secas, mudaban a súa cor en primavera. O seu cheiro era embriagador e disfrutaba paseando cada mañá preto deles, xusto cando ó día estaba a espertar e o orballo presente nas súas ponlas, comezaba a desaparecer coa luz do día. O misterio deses castiñeiros me atrapaba cada vez que pasaba por eles. Todavía recordo ese castiñeiro onde me gustaba agocharme de pequeñoou cando nos xogos con Pedro e con outros amigos da aldea, hoxe mais baleira ca antes. Imaxinaba que era unha ponte cara outro lado, outra terra quizá. Imaxinaba que estaba co Rei Arturo e os cabaleiros da táboa redonda ou que era un cabaleiro perseguino o Santo Grial, e collía un pau axitándoo como se fose unha espada e Pedro me imitaba e loitabamos todos polo tesouro.

Dende que Pedro volvera das américas non era o mesmo. Atendía o souto das castañas, pero a maioría do tempo estaba recluído na súa casa, asi que as nosas reunións despois de moito tempo eran o único esparcemento que él tiña. Falabamos de cando fun estudiar a Lugo, alí coñecín a Manuel María e a María Mariño, cando estaba no bacharelato, logo trala marcha á Madrid para estudar Filosofía e Letras no 1948 perderamo-lo contacto os dous.

O son da auga dun pequeño regato me abstrae dos meus pensamentos e me volve á realidade. A auga bate con forza, todo o manto branco do inverno comeza a desaparecer e os ríos baixan cargados de auga e con forza. Os vellos carballos recuperan na primavera o seu verdor e esplendor que os fan grandes e orgullosos.

Comezo a divisar unhas casas preto da casa do meu amigo, todas ellas cun teito de pizarra e corpo de pedra, propias da zona. O cuco me sigue, non da mostras de cansazo nin de querer cambiar de dirección. Poucos veciños quedan na aldea, moitas das casas estan baleiras e abandonadas. Todos partiron cara México, A Coruña ou Madrid.

Pedro me espera no porche da súa casa, cunha xarra de viño e dúas cuncas.

  • Que tal o paseo Uxío?

  • Fantástico! Sempre é bó lembrar os vellos tempos de novos, cando xogabamos nestes campos e sobor de todo, nos soutos. Nótase que todo comeza a renacer de novo, fixen un novo compañeiro de viaxe, te fixas?

  • O que! Onde?

  • Mírao! Está alí, pousado naquela ponla.

  • Ah! O cuco! Xa o sabía, anuncioume a túa chegada, por que crees que teño o viño listo?

  • Veña home! Non sexas trangalleiro! Jeje!

  • Un viño? Jeje!

  • Veña! Un viño para este camiñante.

Falamos do seu traballo en México, dos amigos que fixo alí, dos soños de volver de novo Galicia, que nunca puido conseguir. Eu faleille da xente que cheguei a coñecer en Santiago, cidade na que fixen o servicio militar e mais tarde fíxose a miña cidade de residencia. Tomei contacto – lle dixen- con Maside, Piñeiro, Otero Pedrayo ou Méndez Ferrín grandes amigos cos que tomei contacto no café español.

Trala comida co meu amigo da infancia, da sobremesa e do postre con castañas doces e de pornos ó día das nosas cousas, comezo o camiño de volta e o meu pequeño compañeiro ó meu carón de novo.

Con ese paseo tan logo e unha comida boa, tiña, a pesares de decirlle a Sara que non fixese nada, unha pota de caldo na cociña de ferro.

  • Esta muller... é unha maravilla! Un bó caldo de Sara nunca se desperdicia!

Tralo caldo dirixinme ó meu rincón favorito... o meu estudio, a miña biblioteca e o meu lugar de traballo. Xa podía comezar a escribir un verso novo onde esta vez o protagonista sería o meu novo compañeiro... o cuco. O paisaxe non podía ser outro que a miña terra... a do Courel.

Este poema escribino xa fai moito tempo, mais o lembro como se fose aínda hoxe, cando me recluín ata 1962 nas terras do Courel, dende que en 1953 me diagnosticasen pleuresía. Agora recordo aqueles tempos nas terras de Parada onde nacín e en Santiago onde dende 1983 me afinquei definitivamente ata que en 1999 o meu espíritu decidiu voar só de novo polas terras nas que nacín e percorrín de novo e vello, e a onde... xa chegada á cumbre da montaña percorro de novo co meu amigo Pedro e Sara para recordar vellos tempos e volver renacer como cada primavera.

 

Fincado na anta
da fiestra aberta á alba,
vía voar as anduriñas…
Ceibes, fóronse os ollos á serra,
nunha vella porfía
que non sei porque teima.
¡Frores de Maio,
nevando dos mazairos…
para que eu quede aínda máis quedo
que ollándoas no alto!
Canta o cuco, cala e canta
nos castiñeiros do val.
Pasa o tempo dunha ollada…
e torna o cuco a cantar. Uxío Novoneyra


MAIO

 

"DANZA DE MEIROL" BERROGÜETTO.

Este es el primer single del nuevo disco de Berrogüetto que sale a la venta el 6 de Abril, con imágenes de "A CRUNHA DE OLEIROS" Disfrutad del paisaje y de hermosa música de este grupo.

PARA TI QUEIXA, SEMPRE TAN ATENTO CON ESTE BLOG E COA TERRA GALEGA!

"LA CAJA BLANCA"

Hoy es el décimo segundo cumpleaños de Lucía y mi regalo para ella es algo que mi abuela me dio cuando tenía su edad. Como ni mi madre ni mi abuela viven, me toca ser la transmisora de este legado y de esta historia:

Cuando tenía tu edad, la abuela llegó a mi habitación toda emocionada y dijo que ese regalo solo lo podría abrir allí y delante de ella, quizás esperase mi reacción, no soy o mejor dicho no me era demasiado fácil ocultar si un regalo no me gustaba, todavía creo que eso es uno de mis defectos hoy en día, pero lo cierto es que soy fácil de contentar, pero para ciertas cosas soy un poco delicada. Por aquellos años casi siempre me regalaba pijamas, decía que siempre era necesario tener “por si acaso” decía pero es que me regalaba de muñecos y sí yo era una niña para ella pero muñecos no los soportaba, y tenía que ocultar, malamente por cierto, que me encantaba y darle las gracias con un beso y un abrazo. Ya os podeis imaginar la ropa era casi siempre mi regalo de cumple de reyes, y bueno! Variar un poco no estaría nada mal. Mi madre intentaba remendar un poco mi cara de poema, animándome y diciendo, delante de ella,por supuesto! Que me hacía falta y que si no fuera por el cumple me tendría que comprar ella.

Pero ese cumpleaños fue diferente, cuando la vi aparecer con dos bolsas enormes mis ojos se abrieron como platos, más pijamas… Y para todo el año!!! Comencé a vaciar esas bolsas que contenían siete cajas, todas del mismo tamaño y de colores distintos y un algo más grande de color blanco. Cuando comencé a abrirlas de repente la sorpresa iluminó mi cara y no sabía cómo reaccionar, no contenían nada! Estaban totalmente vacías, solo una, la de color blanco tenía una foto de ella y mia cuando era más pequeña.

- Que significa esto abuela? No entiendo tu regalo?

- No te preocupes, tu madre puso la misma cara cuando mi madre le regaló estas cajas.

Me contó que cada una de esas cajas contenía un pecado capital:

- LUJURIA ( Pensamiento excesivos de naturaleza sexual)

- GULA (Se identificaba con la glotonería, consumo excesivo de comida o bebida)

- AVARICIA( Pecado de exceso, pero desde un punto de vista de la adquisición de riquezas, así lo veía la iglesia) “ Que irónico pienso ahora”

- PEREZA ( Incapaz de aceptar y hacerse cargo de la existencia como tal, vamos ser vago, me soltó de repente)

- IRA (Sentimiento de odio y enojo)

- ENVIDIA(Parecido a la avaricia pero mientras que esta es más material, la envidia es un deseo mas insaciable, más general)

- SOBERVIA(Deseo de querer ser más importante o atractivo que los demás, fallando en halagar a los otros)

- Si pero eso está muy bien abuela, le dije, pero la caja blanca para que es?

La caja blanca cambiará de color con el tiempo, según tu estado de ánimo y lo que hayas cuidado las demás cajas, la podrás decorar a tu gusto y en ella pondrás las cosas o personas que son importantes para ti, pero tendrás que hacerme una promesa?

- Cual promesa abuela?

- Que cuidarás cada caja como si fuera tu tesoro, no la descuidarás y quiero que entiendas el significado de cada una de ellas y lo que debes hacer, de lo contrario…

- Que pasa abuela?!

- De lo contrario esas cajas iran aumentando o disminuyendo de tamaño según tu mente y tu estado estean en ese momento, por ello debes protegerlas y evitar que aumenten de tamaño, y sobre todo la tuya, no abandonándola nunca y siendo fiel a lo que introduces en ella.

- De acuerdo abuela, prometido!

Inmediatamente comencé a introducir las fotos de mis padres, la de mi perfume favorito, las fotos de mis amigas del colegio, de mis amigos del campamento, de mis mejores amigas: Alba, Noemí y de mi amigo Alejandro esos con los que pasaba tardes locas jugando y riendo.

Con los años iba poniendo cosas nuevas en mi caja, la pinté de colores, nada de muñecos, sólo colores vivos y alegres, mis pañuelos en mi época hippie que todavía me siento orgullosa de mantener, aunque un poco más discreta. He ido cuidando esta caja que, de una manera inocente mi abuela intentaba prevenirme de cara al cambio que se avecinaba en mi cuerpo y unos años más tarde en mi manera de ser.

Mi caja había cambiado de tamaño y aumentando unas o manteniéndose otras.Hoy en día mi caja ha crecido pues también ha cambiado mi manera de pensar y yo me he hecho más adulta pero debía estar en guardia y ahora debes ser tú la que continúe nuestro legado.

- Recibirás una nueva caja blanca y te cederé las demás cajas para que las cuides y no debes permitir que se escape nada de ellas.

- Y que harás con tu caja ahora que me has cedido las demás?

- Debo ayudarte a protegerlas y evitar en lo más mínimo que estas cajas se hagan grandes, esa es mi segunda misión y mi mayor recompensa, poder transmitirselo a alguien y ser su guía en el camino.

- Muchas gracias mamá!

- De nada corazón! Espero que disfrutes este regalo como yo lo disfruté aunque no entendiera al principio su significado.

Ese fue mi regalo a Lucía y debo decir que la cara de asombro no le salió en días, pero la veía emocionada recopilando fotos, deshaciéndose de sus objetos valiosos de los que nunca se separaba para meterlos en su nueva caja que de momento mantuvo con el mismo color… el blanco, color de la paz, la inocencia, infancia, divinidad, estabilidad absoluta, calma y armonía.

Mi cajas debo decir que han sufrido unos pequeños cambios, unas han crecido un poco más de lo que hubiera querido desear otras se mantienen intactas pero mis recuerdo y lo que soy están en esa caja que pinté de colores y hoy es blanca con franjas azules y rojas con la tapa violeta.

Berrogüetto E Xavier Diaz

Es un grupo que lleva muchos años en el panorama musical gallego, con premios internacionales uno de ellos alemán, con unos quince años de historia, comenzaba siendo un grupo instrumental, con pequeñas intervenciones de pandereteiras y pandereteiros como "ANUBÍA" O "PANDEIROMUS" para mas tarde intruducir de una manera continua la voz increible y envolvente de Guadi Galego. Ahora con el disco nuevo a punto de salir y una nueva voz, Xavier Diaz, el grupo comienza una nueva etapa donde las ideas y el arte que demuestran no creo que se vea alterado.

DESDE CUANDO UNA CITA A CIEGAS...( 2ª PARTE)

Paula entrara triunfal y contenta en la oficina y todo hacía presagiar que nada malo podía traspasarla, pero la jefa la estaba esperando y no tenía muy buena cara. Había intentado convencerla diciéndole que tal vez las obras la hubieran retrasado, o un cambio de sentido en alguna de las calles le impidiera llegar tarde, no era normal que Paula llegase tarde y mucho menos faltase al trabajo. Cuando al fin apareció tenía la orden expresa de pedirle que se dirigiera al despacho de la directora lo antes posible, así que nuestra conversación quedaba pendiente hasta la hora del café, momento en el que esperaba con ansia que me contara esa alegría y ese brillo que notaba en sus ojos. Las cosas no andaban bien en el trabajo, había muchas reuniones con gente de otras delegaciones para una posible fusión de varias mutuas, por lo que tanto ella, ayudante de la directora, tenían mucho trabajo ese día, y según se prevenía sería una dura mañana de reuniones, llamadas de teléfono, y porque no? Dolores de cabeza y discusiones con los directores.

Ni que decir tiene que no pudimos quedar juntas a tomar nuestro café de todas las mañanas, y dudaba que en el momento de la comida con gente de la empresa, en el local habitual, pudiese resolver mis dudas y las ganas de hablarlo de Paula. Por e-mail le mandé un mensaje y le sugerí que podríamos quedar juntas para comer, cualquier cosa, bien en el chino o en el mejicano daba igual, nos serviría para despejarnos un poco y no tener las preguntas de la gente chismosa en la hora de comer. Me respondió que de acuerdo, le apetecía mucho la idea y le vendría bien para liberarse de ese dolor de cabeza que había comenzado nada más entrar en la oficina.

Decidimos ir al mejicano, nos encantaba ese lugar y ese camarero siempre tan atento con nosotras nos tenía embobadas. Entre plato y plato me fue contando la cita de la noche anterior: Nada más verlo, me dijo me pareció increíble que una persona como él accediera a ese tipo de situaciones: Era guapo, con buena presencia, no demasiado alto, estatura normal dijo, pero el libro en la mano le hizo salir de dudas ,levantarse de la mesa y presentarse.

-Perdona, no es una situación muy normal para mí, es la primera vez que tengo una cita a ciegas (loca pensé, como puedo decirle eso a un chico la primera vez que lo ves!)

-No te preocupes, te entiendo muy bien, para mí también es la primera vez. Así que te gusta leer?

-Sí, cuando el tiempo me lo permite me encanta leer libros, y como uno lo enganche no lo suelto hasta que termine. (Vaya ya he soltado otra barbaridad! Mejor voy a controlarme un poco y tranquilizarme)

Empezó a notar un ligero calor en sus mejillas, seguro que se estaba poniendo colorada, y eso la hacía sentirse muy incómoda.

-Una sonrisa cómplice salió de los labios de él. Nos sentamos? Me han dicho que aquí preparan un chocolate riquísimo!

Un chocolate? Pensó, lo que necesitaba en realidad era una copa, sentía que la había fastidiado y necesitaba tranquilizarse un poco.

-Paula te pones muy nerviosa cuando no conoces a alguien, eres tímida y te cuesta romper el hielo.

-Tímida? Si, si seguro que le resulté tímida, más bien pensaría que estaba un poco salidilla diría yo!

- Bueno pero un poco divertida estuviste, pero ya ves que tiene sentido del humor!

Me contó que se habían conocido hacía unos meses en una página de esas de solteros, se habían dado su correo electrónico y que desde entonces hablaban por el Messenger no muy a menudo, pero con frecuencia.

-Así que físicamente no os conocíais, pero cita a ciegas no era del todo entonces.

-Bueno sabía algo, pero no es lo mismo que tenerlo frente a ti y poder mirarle, no te parece?

-Algo de razón sí que tienes!

-Pensarás que estoy un poco loca,verdad? Y más en mí ser tan atrevida para estas cosas.

-Pues sí! Pero me gusta tu nueva faceta, y sobre todo el coraje que le pusiste.

-Me lo pensé mucho, no te creas! Es enfermero en el Xeral, y lleva pocos meses en Vigo, estuvo en otras ciudades antes de conseguir plaza fija cerca de su familia y de su gente de siempre. No era mucha la distancia que los separaba, pero los cambios de turno lo tenían quemado, y ya le había costado la relación con su novia.

-Vamos… que tiene novia?

-No, lo que pasa es que no estaba todo el tiempo que podía con ella, y eso le había costado la relación, la distancia al final hace estragos supongo. Estaba deseando volver a ver a la gente de antes, volver al ritmo frenético de esta ciudad bonita, pero loca a la vez. Seguimos hablando del trabajo de cada uno, ya sabes? Una manera de romper el hielo, original verdad?, la época de Universidad, de mi trabajo en la mutua, de mi carrera de empresariales que no tengo terminada, y creo que nunca terminaré!

Es más o menos de nuestra edad, y a que no , te imaginas? Estudió con nosotras! Estaba dos cursos por debajo nuestra, además era un chico tímido y retraído que apenas hablaba con nadie y se quedaba en los recreos en la biblioteca o en clase estudiando, así que seguro que pasó desapercibido para nosotras.

Por aquella época Paula y yo estudiábamos en el instituto Santo Tomás, y en los recreos nos juntábamos una pequeña pandilla de chicos y chicas en la parte de atrás del instituto. Yo, la más granuja! Me pasaba el tiempo tomándole el pelo a los chicos y Paula era mi voz de la conciencia, mi pepito grillo, que no dejaba de decirme que no acabaría bien. Los fines de semana apenas salía, le gustaba leer y siempre estaba ocupada, decía! Asi que sus relaciones con los chicos eran bastante esporádicas, no le gustaba atarse, adoraba su libertad, sus pinturas o su poesía, le encantaba escribir! . Con los años nos fuimos distanciando un poco, y ahora nos habíamos vuelto a encontrar y reencaminamos esa relación que teníamos un poco olvidada.

Hablaron y hablaron durante horas de todo un poco, de cine, deportes, sus gustos, ya no existía esa barrera con la que comenzara la tarde, y estaban más relajados.

-Esta mañana he recibido un sms de él dándome los buenos días, deseándome que tuviera un buen día, que le había encantado conocerme y que esta noche me invitaba a cenar.

-Caray Si que conectasteis bien! Me lo dicen hace unos años y no doy un duro por ti, ni te imaginas la de chicos que estaban colados por ti en el instituto, y tú con tus ideas de bombero no tenías más ojos que para los libros.

-Pues ya ves, ahora tengo tiempo para todo! jeje!

-Desde que vas a clases de yoga te me estás volviendo una mística de cuidado!jeje!

El tiempo de la comida se nos fue volando y llegamos a la oficina con una sonrisa de oreja a oreja. La verdad es que nos sentó muy bien desahogarnos un poco.

Paula se quedaba en la oficina cuando yo me marché, asi que le mandé un mensaje diciéndole que tuviera suerte y se pusiera guapa. Aunque seguro, pensé, que cogería lo primero que encontrase en el armario y saldría pitando de casa por que llegaba tarde, era incorregible!

Llegando a casa, un pitido en mi móvil anunciaba la entrada de un sms, al leerlo comprobé que era ella: “ No te preocupes iré en vaqueros y una camiseta, y arreglarme… para que si ya soy guapa! Jeje! Namasté Uxía! “

Namasté Paula!

 

PARA VOS OLI E QUEIXA QUE PEDÍADES UNHA SEGUNDA PARTE, AQUÍ A TENDES, ESPERO QUE VOS GUSTE! BICOS

HOSPITAL XERAL SE MOVILIZA EN VIGO: LA SANIDAD PÚBLICA EN GALICIA EN PELIGRO.

Hoy muestro una manifestación que afecta, aunque no quiera creerse a toda Galicia. Dentro de los diversos actos que llevan haciendo a lo largo de estas semanas, este miércoles organizaron una cadena humana rodeando todo es Hospital Xeral, emblematico en Vigo con más de 50 años de existencia, y que en pocos años pasará a tener otras funciones. Trabajadores del hospital protestan para evitar la privatización de la sanidad, ahora pública pero que la Xunta va camino de hacer privada, como ocurre en otras comunidades como Madrid y donde los resultados no son del todo positivos. El nuevo hospital, a las afuras de la ciudad prevé ser de carácter privado, con menos camas de las previstas, y donde los trabajadores dejaran de ser funcionarios, aunque mantendrán los que exísten, la forma de acceder a un puesto de trabajo será a traves de sub-empresas.

Se lo dedico a Monste del facebook y a amigas que tengo que trabajan en el Xeral y aunque con plaza fija algunas, otras verán mermadas sus posibilidades de acceder a una plaza de manera directa. Ella está haciendo un verdadero movimiento de reclamo por la lucha, mostrando vídeos e informándonos, abriéndonos los ojos a muchos de lo que otros nos quieren vender como un maravilla, y un bien para la ciudad.

Este "método" viene de otros países, con resultados pocos positivos, ya con años de avance, asi que mi pregunta sería una: POR QUE?