Se ha ido el maestro
De la palabra, el sentimiento y la canción.
De apariencia triste y frágil,
Pero alma fuerte y desgarradora.
Poeta de la calle y de la gente,
Para ella escribía y por ella sentía.
La “movida” se traslada
De manera indefinida,
En ella sus estrellas Antonio, Álvaro
Y ahora Antonio dan vida a un escenario
Ya grande de por sí!!!
----------------o------------------
“La chica de ayer está triste”,
“Nadie puede parar”
“Pues antes que salga el sol”
Habrá una “lucha de gigantes”,
Que en una “décima de segundo”…
Dejará las “puertas abiertas”,
Dejará de “perseguir sombras”,
Recogerá las “lágrimas del suelo”
Para recuperar el “brillo perdido”
Por esperar un “buque que no llega”.
Así que ”vístete” y persigue “tu sueño”,
Pierde el “miedo al terror”, “visiones” y los “ruidos”
“No necesitas más”.
LA CHICA DE AYER Antonio Vega
Un día cualquiera no sabes qué hora es,
te acuestas a mi lado sin saber por qué.
Las calles mojadas te han visto crecer
y con tu corazón estás llorando otra vez.
Me asomo a la ventana, eres la chica de ayer
jugando con las flores en mi jardín.
Demasiado tarde para comprender,
chica, vete a tu casa, no podemos jugar.
La luz de la mañana entra en la habitación,
tus cabellos dorados parecen el sol.
Luego por la noche al Penta a escuchar
canciones que consiguen que te pueda amar.
Me asomo a la ventana, eres LA CHICA DE AYER
Demasiado tarde para comprender.
Mi cabeza da vueltas persiguiéndote.
MI CABEZA DA VUELTAS…
ATA SEMPRE!!!
P.D: Cuando conozcas la dirección nueva de la movida,
Dame un toque! Ya sabes la dirección, Biquiños!
!--[endif]-->!--[endif]-->!--[endif]-->!--[endif]-->!--[endif]-->!--[endif]-->!--[if>!--[if>!--[if>!--[if>!--[if>!--[if>!--[if>!--[if>!--[if>!--[if>!--[if>![endif]-->![endif]-->![endif]-->![endif]-->![endif]-->![endif]-->

Como sole dicir esta xuventude: está currado: Eu son do tempo deste falecido artista, ou mais vello creo. Gústame -la chica de ayer- porque me trae recordos doutros tempos, sigo escoitándoa.
O que mais me fai pensar cando os da miña xeración se van é, que mais pronto que tarde iremos desaparecendo, e que solo os bos quedarán no maxin dos que o poidan contar. Este durará, seguro:
Saudos
Sempre me sorprende como se pode escribir en tan poucas palabras, sen retórica nin grande vocabulario, e decir tanto, quizais sexa este o segredo dos xenios e verdadeiros artistas, que lonxe da súa fraxilidade, deixemo-lo aí, mostra unha sensibilidade incribles, de temas cercanos e cotidians senón... quen podería retratar tan ben a soedade que se sinte tras unha noite louca moi louca despois de que esa "amiga" mal chamada que é a droga te abandona. Ás veces porse na pel da outra xente nos axuda á entende-la mellor, pero que difícil! é consegui-lo ó cen por cen.
Un bico