Desde hace unos días el canto de un gallo, que no el de un loco, hace un poco más amena la vida del barrio, que no es que sea aldea pero siempre es agradable sentir ese contacto entre la aldea y el mundo de ciudad; podría decir que se trata una de esas “ciudades dormitorio” que les gusta describir a los entendidos y que por estar próxima a una ciudad mantiene ese “toque” de la tranquilidad de antes con la modernidad y comodidad de ahora.
Mi amigo el gallo comienza su jornada a las ocho de la mañana y sus cantos, un poco frecuentes la verdad, se prolongan a lo largo de una jornada que finaliza a las siete u ocho de la tarde más o menos. Lo cierto es que no sé todavía de que casa es, lo cual no dice mucho a mi favor, lo cual me hace pensar que tal vez se oculte en algún rincón escondido donde, tal vez secuestrado esté pidiendo auxilio, lo cual sostiene mi hipótesis que hoy no lo he oído, tal vez liberado de su condena o sufrió un final no tan de telenovela y ahora tengamos que estar hablando de su deceso y de lo bonito que era su cantar y lo que alegraba la vida del barrio.
Suponer por la manera de cantar como es me resulta un poco del mundo de las brujas y las adivinas, pero me lo imagino altivo, allí en su trono, en el alto del gallinero, con todas las gallinas a la vista, agitando sus barbas con cada “ki ki ri ki” y sus garras fuertemente sujetas y firmes contra el suelo, con carácter y energía. Todo esto es una especulación pues no lo he visto, pero me hace pensar en:
-Lo que mostramos es siempre lo que somos?
-Debemos fiarnos de un acto, un canto, para juzgar a una persona?
Lo cierto es que esto es más que evidente, y ni nos mostramos al 100% y en el caso de juzgar a una persona muchas veces no esperamos a un cantar, sino que lo hacemos por la apariencia y no sé que será peor! En una sociedad donde proliferan muchos “gallitos” las “gallinas” estamos un poco confusas y tenemos líderes a los que seguir y el caos está presente. Normalmente, en la escala social siempre existen un poco los que llamamos “gallitos” dominantes, que pretenden ser líderes y no siempre “nacen” con ello, pero sí le ayuda ese carácter en su objetivo.
Mi gallo ha dejado de cantar y espero que vuelva a hacerlo, lo cierto es que me gusta tener ese contacto con la aldea y la tranquilidad que siempre acompaña.


Hola, solo para decirte que me agrada tu Blog, se lee fresco y nada armado. No había tenido tiempo de pasar por aquí pero en estos días prometo que le doy una buena leída.
Hasta luego.
Sabes, TRIBU MÁXICA, tamén podería ser- e esto é só unha ipótese, que o famoso galo rematara dando sabor a unha sopa de-idem- poderia ser!
Certo é o de gallos e gallitos, pero mais triste é o da galiña que espera ó lider pra seguilo. Ninguén depende de ningún lider,son os lideres os que dependen de todos nos.
Un abrazo
Hola!
Graciñas/ gracias por tu comentario y por tu visita; la verdad es que es un poco fresco si, sobre todo por las temperaturas que teníamos hasta estos días impropias de un verano en Galicia ( perdona soy un poco vacilona y la retranca gallega me domina, je je!)
- Me gustan las personas que dicen las cosas con sinceridad, aún sabiendo que pueden tropezar y chocar contra una parez.
- Me gusta la gente que no es hipócrita.
Bueno iré aumentando la lista, pero la verdad superar la tuya es un poco difícil, je je!
Abuliño!/Chao, chao!
Biquiños!/ Besos!
Bo día!
A verdade non me gustaría pensar que foi pasto dun ser maligno devorador de galos e dunha bruxa capaz de transformar o ser irreverente e admirado meu meténdoo nunha ola e como herbas e pócemas transformar-lo nun vulgar caldo e súa carne ser pasto dunha comiloria de domingo, onde viño e chupitos son o principal acompañamento. Pola contra prefiro pensar que marchou, podo miralo co seu macuto no hombreiro, quizais incomprendido por tanta protesta e non ser capaz de guiar ás súas galiñas a un mundo ordenado, tirou a toalla e abandonou, si poida que pasara iso, era un galo liberal nun galiñeiro moi conservador, je je!
No caso dos líderes tes razón no que dis, pero un bo líder sempre nos transmite esa seguridade e confianza, que si gracias a nos ( polo que vexo tamén es galiña) gana el ós premios pero sen nós no é nada. No meu traballo teño estes dous tipos, co primeiro é un líder que forma parte do grupo, está sumerxido nel pois síntese, cambiando o concepto e converténdoo en EQUIPO, donde os resultados son mellores, producción por exemplo , autoestima alta xa que o operario se sente parte do grupo e non un mero instrumento, coma moitas veces. No segundo tipo enténdeo distinto isto é como un mero instrumento, peón se lle queres chamar así, onde si un non vale nada, pero poñen a outro no seu lugar segue a funcionar á mesma cadena, porque ninguén é imprescindible. Neste caso a productividade pode ser menor ou non depende do peón, pois pode sair ven o cambio pero xa é unha lotería, e a autoestima baixa, pensas que es unha merda e desexas marchar canto antes, pois os peóns, somentes nun caso, gañan a partida senón que reis e raíñas alcázan ó éxito. Por suposto a miña idea é a primeira, pero só existe nun 10% dos casos pero eses días chego á casa mellor.
O meu galo debeulle pasar algo polo estilo, quizais os cambios que traía eran demasiados e a súa autoestima baixou, que esto sería outro conto e que tamén pasa, e decidiu marchar, pois coñezo o mundo das galiñas pero todavía teño pinceladas do mundo dos galos, que tamén é complexo de carallo!
Bicos dende o galiñeiro, non o monte que o teño preto, senón dende o meu cubil pondo ovos que é a resignación das galiñas, ata que poña un de dúas xemas ou de ouro, só así existirei para o galo e os que están por enriba do galo.
QUE TEÑAS UN BO DÍA!
ERES boa pensando boa eres escribindo
eu veño de pelearme con un rey
veño de guerras chea
esta e unha boa paxina, toda cheira ven
bicos
Hola!
Vaia esas pelexas si que son mais complicadas, pero nos queda un consolo os reis xa non son o que eran, hai outros peores, je je!
Biquiños e gracias pola visita, ah! e por facéresme parte do teu grupo, ABULIÑOOO!!!
Hola pra todo o mundo: Descansando eu estaba de tanto guirigai
cando de pronto me chegan novos ventos de guerra
Hay por este mundo virtual unha HADA que sempre di que eu son
a persona idea pra meterse con ela e picala
eu non sei moiven si os elementos como eu os da a terra ou que
ben e verdade que veño de xente guerreira da que non teñen
medo de nada - das que poñen as cousas no seu sitio cando
se esparraman
non lle teño medo os Faraons de Exito nin ao Rei Moro cordobes
chamado ik-gor que non Almanzor
seguramente a prosima guerra sera contra el por petardo
teño a rara concencia que esta xente nos teñen a os Galegos
por parvos - porque o Faraon considera que somos desertores do
arado e este outro novo REI bo ciscipulo do outro e andaluz
por mais señas e cospirador de postin faille pouca ou nula gracia
que escrivamos na nosa lingua - penso que sera porque el non ten
outra de que presumir - nin tan siquera tubo terriñas que arar el
seguro viveu do - per -... e pouco mais
si a eso que xa e unha descracia en si lle añadimos un cerebelo
de mosquito que mais podo eu decir...
sempre me toca pelear con gladiadores ou galos de merda
que como ter non teñen nin ese Honor de casta que todo soldado
ten que ter - eles pelean como os renegados chusqueros sin pizca
de clase e encima teñen madeira de traidores...
espero non haberos aburrido coas miñas batallas
son nacida casi o lado de Catoira donde os wiquingos desenbarcaron
e alguns casaron por ali penso que algun antepasado meo foi
algun porque son tal salvaxe como eles cando me buscan as
cochejas - e ahora para sacar o mal sabor de boca e os malos
pensamentos voto algo Rosaliano para deleite de todos nos
Asi mo pediron na beira do mar o pe das ondiñas que veñen e van
asi mo pediron na beira do rio que corre antre as herbas do campo frorido - cantaban os grilos os GALOS cantaban o vento antre as follas ruxindo pasaba - campaban os prados manaban as fontes antre herbas e viñas figueiras e robles
Tocaban as gaitiñas o son das pandeiras bailaban os mozos cas mozas modestas - que cofias tan brancas - que panos con freco - que dengues de grana - que sintas que adresos
que ricos mandiles que verdes refaixos - que feitos xustillos de cor colorado
Lugar mais hermoso non houbo na terra que aquel que eu miraba que aquel que me dera
Cantarte hei Galicia teus dulces cantares que asi mo pediron na beira do mare
Cantarte hei Galicia na lengua gallega consolo dos males alivio das penas...
biquiños a todos, meus queridiños abur