El otro día, en una reunión con un grupo de amigas surgió el tema de la reencarnación. Como resultado fueron varios los puntos de vista, quizás la edad de cada una de nosotras, nuestras preferencias religiosas y que para debatir y tener tema de que hablar lo mejor era no tener los mismos puntos de vista.
La reencarnación es una creencia de budistas, hinduistas y taoístas y estaba presente en la antigüedad en griegos, romanos, budistas, hindús y egipcios. La reencarnación consiste en la emigración de nuestra esencia, alma, mente, energía y consistencia no en un cuerpo solamente sino varias veces, llegando a pasar con ello varias vidas. Leí una vez en un libro, no sé si era de Haruki Murakami que en la sociedad oriental, Japón por poner un caso, es un tema muy respetable y pueden llevarlo como una superación, como los llamados kami que su reencarnación desempeña funciones diversas.
Si hablamos en lo que queremos reencarnarnos en otra vida, y siendo un poco frívolos, a mi me gustaría ser un perro, por su vida austera, tranquila quizá demasiado permisiva a los cambios, en ningún caso sería un gato: independiente, soberbio y un poco egoísta. Dentro de las plantas creo que sería una camelia, me gusta su olor y siempre en medio de muchas evitando llamar la atención, sin espinas como la rosa y un olor que envuelve y relaja.
Poder vivir varias vidas no deja de ser expectante, aprendiendo de cada una, nunca teniendo que repetir lo vivido de nuevo por no aprender en el pasado.
Dicen que los grandes yoguis( maestros del yoga) hindúes pueden, mediante la meditación, observar sus vidas pasadas; para ello claro está, se necesita mucho aprendizaje y horas de dedicación.
Sin que sirva de precedente, algunas veces nos parece que ya hemos hecho algunas cosas y no recordamos cuando ni donde, por ello quizá nuestro aprendizaje no sea del todo experimental, y si un poco innato. Nuestra mente está claro que tiene un mensaje independiente, no siempre acorde con el cuerpo, pero necesita del cuerpo para poder transportarse físicamente. A veces
“la vida no es lo que soñamos, sino lo que imaginamos vivir” Amadeo Prado, pensador portugués del siglo XX.


Veo TRIBUMAXICA que sabes de reencarnaciones. A mi no me gustaría ninguna forma de reencanación. Cre que lo mejor es volver a formar parte de la tierra que nos dio la vida, y descansar para siempre, sin infiernos ni cielos, sin vidas pasadas ni recuredos de ninguna clase. Te imaginas toda la eternidad durmiendo un sueño sin pesadillas, y venga dormir.. dormir..dormir..¡Que marabilla!
Un beso
Hola hola!
Ti e mailo durmir... je je! Na crenza do catolismo en realidade non durmirías toda a eternidade, senón que o teu corpo se descompañería, mestres a alma iría a outro lado, o ceo ou ó inferno, onde viviría de novo outra vida, se reencontraría cos seus seres queridos etc etc, bonito non? Este é un tema delicado que posiblemente lle dedique un post, porque como galegos coñecemos ou cremos na existencia doutra vida, e de que non sempre é de cor de rosas. Podo poñer un caso, que lonxe de crelo ou non habelas ainas non? O caso dun alma que necesita nesa outra vida "matar"ou un alma pura como lle queiras chamar e transpasa unha liña,imaxinaria ou non e na nosa realidade encárgase de facerlle a vida imposible a un familia do seu entorno e acaba levándolle o neno. Non sei se o creerás pero parece que o de descansar e que deixen a un tranquilo non parece tan fácil como se pensaba, mellor procura non ter contas pendentes non vaia ser que o chegar arriba teñas que pagar, e alí creo que non aceptan visa.
O certo é que unha historia ou outra non parece que sexan tan dispares, as relixións tamén se fan distintas dependendo de quen as interpreta.
Biquiños
PD: Deixa de durmir, que os osos invernan e non otoñan, e como xa che teño dito agora xa non hai estacións, polo menos aquí abaixo. A disfrutar da serra de queixa, que a cor deses árbores agora debe de estar fantástica, coas carballeiras e os cogumelos a puntiño de sair.
Estasme asustando, eu pensaba que o asunto do ceu inferno só era cousa da mitoloxía, que era algo que os máis espaviados aproveitaran pra facer negocio co medo dos pobres, enfín, tampouco se pode dicir con certeza o que aberá nun lugar do que ninguén volveu, de tódolos xeitos, sigo crendo no descanso sen fin, será porque de traballos teño completo o cupo. eu que sei.
Unha aperta
Non é necesario que te asustes se non se cree, non pasa nada pero dentro dun millón de persoas sempre podes atopar alguén que te chama tanto á atención, que che fai cambiar de opinión e aprendes a non xeneralizar tanto. O mellor é tan bó que che fai dudar!
Biquiños!